தலைமை பற்றிய என் தத்துவம்

உலகம் தலைவர்களைப் பற்றி நிறைய பேசுகிறது. அதிகாரம் பெற்றவர்களை தலைவர்கள் என்று அழைக்கிறது.

பதவி பெற்றவர்களை தலைவர்கள் என்று பாராட்டுகிறது. செல்வாக்கு உள்ளவர்களை தலைவர்கள் என்று மதிக்கிறது. ஆனால், என் பார்வையில் தலைமை என்பது இவற்றில் எதுவும் அல்ல. தலைமை என்பது பொறுப்பு.

ஒரு தலைவன் உயரமாக நிற்பதால் அவர் தலைவர் ஆகிவிடுவதில்லை. அவருடன் சேர்ந்து ஆயிரம் பேர் உயர்ந்து நிற்கும்போது தான் அவர் உண்மையான தலைவர்.

நான் ஒருபோதும் அனைவரும் என்னைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நினைத்ததில்லை. அவர்கள் தங்களுடைய பாதையைத் தாங்களே உருவாக்கும் அளவிற்கு வளர வேண்டும் என்பதையே விரும்புகிறேன். ஏனெனில், ஒரு மனிதனைப் பின்பற்றும் கூட்டம் ஒரு தலைமுறையிலேயே முடிந்துவிடலாம்.

ஆனால் தலைவர்களை உருவாக்கும் தலைமை, நூற்றாண்டுகளைக் கடந்து வாழும். என் பார்வையில் ஒரு தலைவன் முதலில் பேசுபவன் அல்ல. கேட்கத் தெரிந்தவன். அவர் உத்தரவிடுபவன் அல்ல.

புரிந்துகொள்பவன். அவர் பயத்தை உருவாக்குபவன் அல்ல. நம்பிக்கையை உருவாக்குபவன். அவர் புகழைத் தேடுபவன் அல்ல. பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்பவன். ஒரு உண்மையான தலைவர் வெற்றி வந்தால், அந்த வெற்றியை தனது அணியுடன் பகிர்ந்து கொள்வார்.

தோல்வி வந்தால், அந்த பொறுப்பை முதலில் தனது தோள்களில் சுமப்பார். இதுவே தலைமை.

தலைமை என்பது அதிகாரத்தை வெளிப்படுத்துவது அல்ல. அதிகாரத்தை எப்போது பயன்படுத்தாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதை அறிதல். தலைமை என்பது எல்லா பதில்களையும் தெரிந்திருப்பது அல்ல.

சரியான கேள்விகளை கேட்கத் தெரிந்திருப்பது. தலைமை என்பது எல்லோரையும் கட்டுப்படுத்துவது அல்ல. அவர்களின் திறமையை வெளிக்கொணர உதவுவது.

என் வாழ்க்கையில் நான் பின்பற்ற விரும்பும் தலைமை, பயத்தால் கட்டுப்படுத்தும் தலைமை அல்ல. நம்பிக்கையால் ஒன்றிணைக்கும் தலைமை. மனிதர்களை பயன்படுத்தும் தலைமை அல்ல. மனிதர்களை வளர்க்கும் தலைமை.

ஒரு தலைவன் தனது அணியிடம், "எனக்காக வேலை செய்யுங்கள்." என்று சொல்லக்கூடாது. அதற்கு பதிலாக, "நாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய நோக்கத்தை உருவாக்குவோம்." என்று சொல்ல வேண்டும்.

அப்போதுதான் வேலை ஒரு சம்பளமாக இருக்காது. ஒரு பங்களிப்பாக மாறும். நான் நம்பும் தலைமை, முடிவெடுக்கும் வேகத்தில் மட்டும் இல்லை. முடிவெடுக்கும் நேர்மையிலும் இருக்கிறது.

எந்த முடிவும் மனிதர்களின் மரியாதையை இழக்கச் செய்யக் கூடாது. எந்த வெற்றியும் நெறிமுறையை இழந்து கிடைக்கக் கூடாது. எந்த வளர்ச்சியும் மனிதநேயத்தை விட்டுக்கொடுத்து வரக் கூடாது.

அதனால்தான், சோழாவின் தலைமை அதிகாரத்தை விட மனித மரியாதையையும் நெறிமுறையையும் முன்னிறுத்தும்.

சோழாவில் தலைமை என்பது ஒரு பதவி அல்ல. ஒரு பொறுப்பு. ஒரு சலுகை அல்ல. ஒரு கடமை. ஒரு அதிகாரம் அல்ல. ஒரு நம்பிக்கை. ஒரு தலைவர் தனது பின்னால் மக்கள் வருகிறார்களா என்பதைப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

தான் இல்லாதபோதும், அந்த மக்கள் சரியான பாதையில் தொடர்ந்து செல்கிறார்களா என்பதைத்தான் பார்க்க வேண்டும்.

அதுவே தலைமைக்கான உண்மையான அளவுகோல். நான் ஒரு நாள் இல்லாமல் போனாலும், சோழாவின் மதிப்புகள் உயிரோடு இருக்க வேண்டும்.

நான் இல்லாவிட்டாலும், அதன் தலைவர்கள் நேர்மையுடன் முடிவெடுக்க வேண்டும். நான் பேசாவிட்டாலும், அதன் நிறுவனங்கள் மனிதநேயத்தை முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும். அதுதான் நான் உருவாக்க விரும்பும் தலைமை.

ஒரு மனிதரை மையமாகக் கொண்ட தலைமை அல்ல. ஒரு கொள்கையை மையமாகக் கொண்ட தலைமை. என் கனவு, நூறு தலைவர்களை என்னைப் பின்பற்றச் செய்வது அல்ல. என்னை விடச் சிறந்த ஆயிரம் தலைவர்களை உருவாக்குவது.

அதுவே ஒரு தலைவரின் மிகப்பெரிய வெற்றி. ஒரு மரம் எவ்வளவு உயரமாக வளர்கிறது என்பது அதன் பெருமை அல்ல. அது எத்தனை புதிய விதைகளை உருவாக்குகிறது என்பதே அதன் பெருமை. அதேபோல், ஒரு தலைவர் எவ்வளவு உயர்ந்தார் என்பது வரலாற்றில் நீண்ட காலம் நினைவில் நிற்காது.

அவர் எத்தனை தலைவர்களை உருவாக்கினார் என்பதுதான் வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும்.

எனவே, என் தலைமை என்பது கட்டளையிடும் தலைமை அல்ல. ஊக்குவிக்கும் தலைமை. என் தலைமை என்பது போட்டியை உருவாக்கும் தலைமை அல்ல. ஒத்துழைப்பை உருவாக்கும் தலைமை.

என் தலைமை என்பது பயத்தை விதைக்கும் தலைமை அல்ல. தைரியத்தை விதைக்கும் தலைமை. என் தலைமை என்பது என்னைப் பற்றிய கதை அல்ல. என்னுடன் பயணிக்கும் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் வெற்றிக் கதை.

அதனால்தான், நான் ஒரு தலைவராக நினைவில் நிற்க விரும்பவில்லை. புதிய தலைவர்களை உருவாக்கிய மனிதராக நினைவில் நிற்க விரும்புகிறேன்.

அதுவே என் தலைமைத் தத்துவம். அதுவே என் வாழ்க்கையின் வழிகாட்டும் கொள்கை. அதுவே சோழா குழுமத்தின் தலைமை அடையாளம்.